ป. เอก : ​ค้นหาหนังสือธรรมะ หน้า 102 / 372

คาถาธรรมบท JHMIAO-๘ จรญฺเจ นาธิคจฺเฉยฺย (๕๓) เสยฺย์ สทิสมตฺตโน เอกจริย์ ทฬห์ กยิรา นตฺถิ พาเล สหายตา ถ้าบุคคลเมื่อเที่ยวไป ไม่พึงประสบสหายผู้ประเสริฐกว่า ผู้เช่นกับ (ด้วยคุณ) ของตนไซร้, พึงทำการเที่ยว

คาถาธรรมบทนี้แสดงถึงความสำคัญของการเลือกสหายในชีวิต การเดินทางที่ผู้คนควรทำด้วยตัวเองหากไม่สามารถพบสหายที่ดีกว่า นอกจากนี้ยังมีการเตือนเกี่ยวกับคนพาลที่ไม่เห็นคุณค่าของตนเองและบุตรของตนเอง รวมถึงเรื่อ

คาถาธรรมบท JIAO-2 (๗๒) ๔. สหัสสวรรควรรณนา ๑. เรื่องบุรุษผู้ฆ่าโจรมีเคราแดง [co] สุภาสิต สุณิตฺวาน นคเร โจรฆาตโก อนุโลมขนฺติ สทฺธาน โมทติ ติทิวงฺคโตติ. บุรุษผู้ฆ่าโจรในเมือง ฟังคำเป็นสุภาษิตแล้ว ได้อนุ

ในคาถาธรรมบทนี้ เล่าถึงบุรุษผู้ฆ่าโจรในเมืองที่ฟังคำเป็นสุภาษิตและอนุโลมขันติไปสู่เทวโลกชั้นไตรทิพย์ โดยย่อมมีความบันเทิงใจ และชี้ให้เห็นว่าหากแม้จะมีคำพูดพันๆ คำ แต่ถ้าไม่ประกอบด้วยความหมายที่มีประโย

คาถาธรรมบท JHMIAO-๘ (๗๓) ๒. เรื่องพระทารุจีริยเถระ [๔๒] สหสฺสมปิ เจ คาถา อนตฺถปทสญฺหิตา เอก์ คาถาปท์ เสยฺโย ย์ สุตฺวา อุปสมฺมติ. หากว่า คาถาแม้พันหนึ่ง ไม่ประกอบด้วยบทเป็นประโยชน์ ไม่ ประเสริฐ] : บทแห

คาถาธรรมบทนี้ได้พูดถึงความสำคัญของการฟังคาถาที่มีประโยชน์เพียงคำเดียวมากกว่าคาถาหลายพันคำที่ไม่มีจุดมุ่งหมาย และชี้ให้เห็นว่าทุกคนไม่ว่าจะเป็นบุรุษหรือสตรีสามารถเป็นบัณฑิตได้ ในทุกสถานะของชีวิต เมื่อม

คาถาธรรมบท ภาค ๑-๘ (๗๔) โย จ คาถาสต์ ภาเส อนตฺถปทสญฺหิตา เอกํ ธมฺมปท์ เสยฺโย ย์ สุตวา อุปสมมติ. สงฺคาเม มานุเส ชิเน โย สหสฺสํ สหสฺเสน เอกญฺจ เชยฺยมตฺตานํ ส เว สงฺคามชุตฺตโม. ก็ผู้ใด พึงกล่าวคาถาตั้งร้

คาถาธรรมบทนี้กล่าวถึงความเหนือกว่าของการรู้จักตนและการชนะตนเองมากกว่าการชนะศัตรูในสงคราม โดยชี้ให้เห็นว่าการฟังและเข้าใจธรรมะเป็นสิ่งที่มีค่ากว่าพูดจาไร้สาระ แม้ว่าจะเป็นจำนวนมากก็ตาม ทั้งยังเตือนให้ห

ศาลาธรรมบท ภาค ๑-๘ (๗๘) ๑๑. เรื่องพระสัปปทาสเถระ [๔๑] โย จ วสฺสสต์ ชีเว กุสโต หินวีริโย เอกาห์ ชีวิต เสยฺโย วีริย์ อาราโต ท ห ก็ผู้ใดเกียจคร้านมีความเพียรอันทราม จึงเป็นอยู่ ๑๐๐ ปี, ความ เป็นอยู่วันเด

เนื้อหาในบทนี้ได้กล่าวถึงผู้ที่มีความเพียรมั่นและความสำคัญของการตั้งใจในชีวิต โดยเปรียบเทียบกับผู้ที่ขาดความพยายาม นอกจากนี้ยังพูดถึงความทุกข์ของนางปฏาจาราที่สูญเสียคนที่รัก ผ่านการใช้น้ำตาเป็นสัญลักษ

คาถาธรรมบท TIA๑-๔ น สนฺติ ปุตตา ตาณาย อนตเกนาธิปนนสุส เอตมตฺถวส์ ญฺตฺวา นิพฺพานคมน์ มคฺนํ (๗๙) น ปิตา, นปิ พนฺธวา, นตฺถิ ญาติสุ ตาณตา ปณฺฑิโต สีลสํวโต ขิปฺปเมว วิโสธเยติ บุตรทั้งหลาย ไม่มีเพื่อต้านทาน

ในคาถาธรรมบท TIA๑-๔ กล่าวถึงความสำคัญของการรู้ถึงความตายและอารมณ์ต่าง ๆ ที่ส่งผลต่อจิตใจ อธิบายว่าบุตรหรือญาติไม่ได้ช่วยให้รอดพ้นจากความตาย ข้อคิดนี้นำไปสู่การสำรวมในศีลและการพุทธนาค นำไปสู่การเข้าถึง

៣៦ เอกธมุมมติตสุส วิติณฺณปรโลกสฺส มุสาวาทิสฺส ชนฺตฺโน นตฺถิ ปาปี อการยนติ บาปอันชนผู้ก้าวล่วงธรรมอย่างเอกเสีย ผู้มัก พูดเท็จ ผู้มีปรโลกอันล่วงเลยเสียแล้ว ไม่พึงทำ ย่อมไม่มี เรื่องอสทิสทาน อสุภ์ ปวร์ ว

บทความนี้พูดถึงการพูดเท็จและผลกระทบที่มีต่อชีวิตหลังความตาย รวมถึงการอธิบายถึงบุคคลที่มีคุณธรรมและการเห็นผลของการให้ทาน และความสำคัญของการสงบจิตในทางพระพุทธศาสนา และช่วยให้เข้าใจว่าความกตัญญูและการทำค

๓๗ พาลแล ย่อมไม่สรรเสริญทาน ส่วนนักปราชญ์ อนุโมทนาทานอยู่ เพราะเหตุนั้นนั่นเอง นัก ปราชญ์นั้น จึงเป็นผู้มีสุขในโลกหน้า เรื่องนายกาละบุตรของอนาถบิณฑิกเศรษฐี ปฐพยา เอกรชเชน สคฺคสฺส คมเนน วา สพฺพโลกาธิปจ

ข้อความนี้กล่าวถึงการทำทานและความสำคัญของนักปราชญ์ที่อนุโมทนาทาน ผู้ที่มีจิตบริสุทธิ์ในการทำทานจะได้รับความสุขในโลกหน้า เช่นเดียวกับนายกาละบุตรของอนาถบิณฑิกเศรษฐี นอกจากนี้ยังเปรียบเทียบโสดาปัตติผลที่

៧២ เจ้ากินหญ้าอันเป็นเดน เจ้ากินข้าวตังและรำ (มาจนโต) นี้ได้เป็นอาหาร(เดิม)ของเจ้า เพราะ เหตุไร บัดนี้ เจ้าจึงไม่กิน (ลูกม้าสินธพ ได้ฟังดังนั้นแล้ว จึงได้กล่าว ๒ คาถานอกนี้ว่า) ในที่ใดชนทั้งหลาย ไม่รู

ในเนื้อหานี้พูดถึงการไม่กินอาหารชนิดหนึ่งของม้าที่มีค่านิยมเฉพาะ ระบุถึงการไม่รู้จักสัตว์ที่เหมาะสมในการเลี้ยงในระหว่างที่คนอื่น ๆ ยังกินกระทั่งอาหารนั้น ๆ คาถาได้กล่าวถึงหลักธรรมและการไม่นินทาผู้อื่น

อิธ วสฺสํ วสิสฺสามิ อิติ พาโล วิจินเตติ อิธ เหมนฺตคิมุติสุ อนุตราย น พุชุมตีติ ଗ คนพาลย่อมคิดว่า เราจักอยู่ในที่นี้ตลอดฤดูฝน จักอยู่ในที่นี้ในฤดูหนาวและฤดูร้อน หารู้อันตรายไม่ เรื่องนางกีสาโคตมี โย จ

บทความนี้เน้นการตระหนักถึงอันตรายของชีวิตและการไม่ติดอยู่ในความสุขชั่วคราว โดยยกตัวอย่างถึงผู้คนที่มัวเมาในสิ่งที่ไม่สำคัญ เช่น บุตรและปศุสัตว์ ในขณะที่มีความรู้และความเข้าใจในความเป็นอมตะจะทำให้ชีวิต

๑๐๐ เรื่องนางปฏาจารา โย จ วสฺสสต์ ชีเว เอกาห์ ชีวิต เสยฺโย อปสฺสํ อุทยพพย์ ปสฺสโต อุทยพพยนติ ก็ผู้ใดไม่เห็นความเกิดและความเสื่อม พึงเป็นอยู่ สิ้น ๑๐๐ ปี ความเป็นอยู่วันเดียว ของผู้เห็นความ เกิดและความ

เนื้อหาเกี่ยวกับการเห็นความเกิดและความเสื่อมในชีวิต โดยแสดงให้เห็นว่าการที่คนหนึ่งไม่เห็นความจริงนี้ไม่มีค่าแม้เวลาสั้นๆ หากเปรียบเทียบกับผู้ที่เห็นความเกิดและความเสื่อมอย่างชัดเจน ผู้ที่จะเข้าถึงพระน

๑๐๕ พระโคดม ตื่นอยู่ด้วยดีในกาลทุกเมื่อ ใจของชนเหล่าใด ยินดีแล้วในอันไม่เบียดเบียน ทั้งกลางวันและกลางคืน (ชนเหล่านั้น) เป็นสาวก ของพระโคดม ตื่นอยู่ด้วยดีในกาลทุกเมื่อ ใจของชนเหล่าใด ยินดีแล้วในการภาวน

เนื้อหานี้กล่าวถึงพระโคดมและสาวกของพระองค์ที่อยู่ในภาวะดี ไม่มีการเบียดเบียนกันตลอดทั้งวันตลอดทั้งคืน ทั้งยังมีการเชื่อมโยงกับภิกษุวัชชีบุตรและความสำคัญของการอยู่รอดในความสงบสุขแม้ในสภาพแวดล้อมที่ไม่เ

๑๐๖ เอกโก ตฺวํ อรญฺเญ วิหร อปวิทฺธ์ว วนสฺมึ ทารุก ตสฺส เต พหุกา ปิหยนฺติ เนรยิกา วิย สคุกคามินนฺติ ท่านผู้เดียว อยู่ในป่า เหมือนไม้ที่เขาทิ้งไว้ในป่า ชนเป็นอันมากย่อมกระหยิ่มต่อท่านนั้น ราวกะว่า พวกสั

การบวชเป็นสิ่งที่มีความหมายลึกซึ้งในพระพุทธศาสนา เป็นเส้นทางที่ไม่ง่าย แต่สำคัญในการแสวงหาความรู้และความสงบ เราเริ่มต้นเข้าใจว่าการอยู่ในป่าหรือการแยกตัวจากโลกรอบข้างนั้นไม่ใช่เรื่องง่าย เส้นทางนี้เต็

១០៤ กายกมุม์ สุจิ เตสํ วาจากมุม อนาวิล์ มโนกมฺม สุวิสุทฺธ์ ตาทิสา สมณา มม. วิมลา สงขมุตตาภา สุทธา อนุตรพาหิรา ปุณฺณา สุทฺเธหิ ธมฺเมหิตาทิสา สมณา มม. ลาเภน อุนุนโต โลโก อลาเกน จ โอนโต ลาภาลาเป็น เอกฏฐา

บทความนี้นำเสนอการส่งเสริมการปฏิบัติทางจิตใจและกายกรรมในหมู่สมณะ เพื่อให้เกิดความสงบและความสุขในชีวิต การใช้การพูดที่พอประมาณและการมีจิตใจสงบช่วยให้ชีวิตเป็นไปในทางที่ดีขึ้น และการทำให้กายกรรมสะอาดเป็

๑๑๐ ทูเร สนฺโต ปกาเสนฺติ หิมวนโตว ปพฺพโต อสเตตฺถ น ทิสฺสนฺติ รตฺติ จิตตา ยถา สราติ สัตบุรุษทั้งหลาย ย่อมปรากฏในที่ไกล เหมือน ภูเขาหิมพานต์ ส่วนอสัตบุรุษ ย่อมไม่ปรากฏในที่นี้ เหมือนลูกศรอันเขาซัด(ยัง)ไ

เนื้อหาพูดถึงความแตกต่างระหว่างสัตบุรุษและอสัตบุรุษ โดยใช้การเปรียบเทียบที่ชัดเจน เช่น การปรากฏตัวของสัตบุรุษที่เด่นชัดเหมือนภูเขาหิมพานต์ ในขณะที่อสัตบุรุษมีลักษณะเหมือนลูกศรที่หายไปในราตรี นอกจากนี้

๑๒๕ เรื่องช้างชื่อปาเวรกะ อปปมาทรตา โหด สจิตตมนรกขถ ทุกคา อุทธรถตฺตานํ ปงเก สนฺโนว กุญชโรติ ท่านทั้งหลาย จงยินดีในความไม่ประมาท จงตาม รักษาจิตของตน จงถอนตนขึ้นจากหล่ม ประหนึ่ง ช้างที่จมลงในเปือกตมถอนต

เรื่องราวนี้ได้สอนให้เรารู้ถึงความสำคัญของการไม่ประมาทและการรักษาจิตใจของตนให้อยู่เหนืออารมณ์ ความมีสติในทุกช่วงเวลาก็เปรียบเสมือนการช่วยให้เราหลีกหนีจากความทุกข์ที่เกิดจากการหมกมุ่นอยู่ในสิ่งที่ไม่ดี

๑๗๑ ข้าพเจ้านั้น ยิ่งจักเข้าไปสู่จอมปลวกลึกตั้ง 900 ชั่วบุรุษ น้ำมันและเกลือของท่านจะเป็นประโยชน์ อะไร ดีปลีก็ไม่เป็นประโยชน์เกื้อกูลแก่ข้าพเจ้า กินเต ชฎาห์ ทุมเมธ กินเต อชินสาฏิยา อนุภนฺตรนฺเต คหนํ พ

เนื้อหายกตัวอย่างถึงความไม่สำคัญของสิ่งภายนอก เช่น ชฎาและผ้าบังสุกุล เมื่อเปรียบเทียบกับคุณค่าภายในที่สำคัญยิ่งกว่าสำหรับการพัฒนาตนเอง โดยนำเสนอความคิดที่ชัดเจนว่า ความมีคุณธรรมและปัญญาภายในจะแสดงออกม

เรื่องพราหมณ์ ๒ คน ໑໘ ຕ เฉตวา นทธี วรฤตญฺจ สันธาน สหนุกก อุกฺขิตฺตปลิฆ์ พุทฺธ์ ตมห์ พรูมิ พฺราหฺมณนฺติ เราเรียกบุคคลผู้ตัดชะเนาะเชือก และเครื่องต่อ พร้อมทั้งสาย ผู้มีลิ่มสลักอันถอนขึ้นแล้ว ผู้รู้แล้ว

บทความนี้ว่าด้วยการพรรณนาเกี่ยวกับพราหมณ์ ผู้มีความรู้และความเข้าใจเกี่ยวกับธรรม สะท้อนถึงการฆ่าธรรมและความสุขที่เกิดจากการไม่เศร้าโศกในการฆ่าธรรมที่ถูกต้อง ส่งเสริมการทำความเข้าใจในพระธรรมและการดำรงช

៣៦ เอกธมุมมติตสุส วิติณฺณปรโลกสฺส มุสาวาทิสฺส ชนฺตฺโน นตฺถิ ปาปี อการยนติ บาปอันชนผู้ก้าวล่วงธรรมอย่างเอกเสีย ผู้มัก พูดเท็จ ผู้มีปรโลกอันล่วงเลยเสียแล้ว ไม่พึงทำ ย่อมไม่มี เรื่องอสทิสทาน อสุภ์ ปวร์ ว

เนื้อหาพูดถึงผลทางกรรมของการพูดเท็จและการทำบาป โดยชี้ให้เห็นว่าผู้ที่เดินตามทางธรรมจะไม่มีผลกระทบจากบาป เห็นชัดว่าผู้มีความมุ่งหวังในความดีจะได้รับการยอมรับในสังคมและมีโอกาสเข้าถึงภพภูมิที่ดีในปรโลก ส

๓๗ พาลแล ย่อมไม่สรรเสริญทาน ส่วนนักปราชญ์ อนุโมทนาทานอยู่ เพราะเหตุนั้นนั่นเอง นัก ปราชญ์นั้น จึงเป็นผู้มีสุขในโลกหน้า เรื่องนายกาละบุตรของอนาถบิณฑิกเศรษฐี ปฐพยา เอกรชเชน สคฺคสฺส คมเนน วา สพฺพโลกาธิปจ

เนื้อหาพูดถึงความสำคัญของการให้ทาน โดยนักปราชญ์ย่อมอนุโมทนาทานซึ่งทำให้ผู้ให้มีสุขในโลกหน้า นายกาละบุตรของอนาถบิณฑิกเศรษฐีถูกยกตัวอย่างว่าทานนำไปสู่โสดาปัตติผล ซึ่งมีค่าสูงกว่าการมีอำนาจในโลกนี้หรือไป